Nie nadążam.

Mają ok 5 lat.
Dwie zupełnie inne dziewczynki.
Dwa zupełnie inne charaktery.
Dwa zupełnie inne pomysły na spędzenie czasu.
Dwie zupełnie inne reakcje, na to samo.
Przyciągają się jak magnes i tak samo odpychają.
Na dodatek, wzajemnie na siebie silnie oddziałują. 
Nigdy nie wiesz, kiedy przyciąganie zamieni się  w odpychanie i odwrotnie:)))

Czasem już nie nadążam za nimi...:)

Przed deszczem.

Biegniemy , żeby zdążyć przed deszczem.
Zbieramy kwiatu dzikiego bzu i wąchamy.
Zapach jest słodki, roślinny, taki prawdziwy...trudny do nazwania.
Zbliża się burza i wszystkie zapachy wydają się intensywniejsze.
Skądś przywiało zapach róż.Lecimy do domu.

Biorę przepis najprostszy,  jaki można znaleźć i zalewam kwiaty wodą z cukrem i miodem.
Dodaję cytryny.
Po paru dniach kosztujemy.
L. się krzywi. Nie chce.

Po paru dniach prosi o ten pyszny napój, który jej dałam parę dni wcześniej:)))

Zakochałam sie w tym smaku.
Szkoda , że nie zrobiłam więcej:(

Jaśniej.

Wieńce.

Jeden dla Eli, 
drugi dla Madzi, 
trzeci dla Ewy .
Od dawna zamierzałam je zrobić, ale dopiero w tym roku udało się zrealizować pomysł ( tzn. w ubiegłym roku:) .

W Nowym Roku życzę Wam, żebyście zawsze mieli dla kogo zrobić prezent  i żeby one, ani inne świąteczne tradycje  nigdy nie były ważniejsze, od ludzi, których kochacie. 

 

Balans.

Rozpaczliwie szukam balansu.
Rytmu zgodnego z moją wewnętrzną melodią.
Czasu na oddech spokojny.
Chwili na zebranie myśli.

Liście w szronie.

Żółty.

Co roku, o tej porze zachwycam się, jakbym widziała je pierwszy raz.
Oczy początkowo nie mogą się odkleić od tych żółci nieprawdopodobnych, pomarańczy, rudości i bordowych jesiennych liści.
A za parę dni, tygodni wszystko to zniknie, zgaśnie, opadnie tak po prostu, jak gdyby nigdy nic.

Więc cieszę się chwilą:)))
I uczę się żyć tu i teraz, by w biegu nie przeoczyć tych cudowności.